Prolog.

Życie jest magiczne. Dla niektórych dosłownie, dla mugoli z interpretacją. Każdy pamięta tą chwilę, kiedy przylatuje sowa i przekazuje nowemu czarodziejowi list z Hogwartu. I ten moment kiedy możemy zobaczyć minę dziecka płaczącego ze szczęścia. Tak było również z bliźniakami Dumbledore. Alice i David. Oni również cieszyli się że w końcu, chodź mnóstwo razy byli w Hogwarcie, posmakują pozwolenia na bezgraniczne czarowanie. Lecz nie przyszło tak łatwo. Odkąd ich rodzice zginęli, opiekował się jedynie nimi stary dyrektor, a dla nich wuj. Albus Dumbledore. Z niewiadomych przyczyn kazał uczyć ich magii w domu. Rodzeństwo, zostało już przyzwyczajone do nienormalnych zarządzań wuja, lecz to było absurdalne. Każdy młody czarodziej musiał poznać smak błądzenia po korytarzach, oraz jedzenia obiadu w Wielkiej Sali, według Alice. Kiedy usłyszała tą wiadomość, pierwszy raz od śmierci matki i ojca płakała. Żądała wyjaśnień, lecz stryj zawsze urywał rozmowę kończąc na tym, że poznają prawdę kiedy dorosną. Dziewczyna nie chciała dorosnąć. Chciała wiedzieć teraz. Po kilku tygodniach płaczu i siedzenia w zamkniętym pokoju, w końcu poddała się. David także. I tak minęły trzy lata. Bliźniaki przyzwyczaiły się do nauczycieli, którzy nawet o piątej rano zjawiali się w ich pokoju i kazali wyciągać podręczniki. Dziewczyna w końcu, przekonała się że woli leżeć w łóżku i odpowiadać na zadane pytania profesora, niż siedzieć w zimnej klasie, na drewnianym taborku i ziewać na ględzenie nauczyciela. Jako, że byli bardzo wybitni, nauczyciele uczyli ich więcej.  Można tak nazwać, że byli o rok do przodu od zwykłego czarodzieja na danym roku. Ogółem mówiąc podsumujmy to tak. Codziennie rano koło ich domu przechodziło mnóstwo mugoli. I nie zdawali sobie sprawy że właśnie w tym domu, mieszkają młodzi czarodzieje, do których codziennie przylatywało około sześciu nauczycieli z bardzo daleka. To było piękne i magiczne. Dzień za dniem przelewały się. Nadchodził kolejny rok ciężkiej nauki. Alice siedziała w kuchni przeglądając księgę o magicznych zwierzętach, a David pisał list do Rona, w którym wyjaśniał jak zaimponować innym w Quidditchu. Nagle w kominku w salonie, błysnęło światło, i na środku pokoju ukazał się Dumbledore. Dziewczyna nawet nie drgnęła, kiedy ten machnął różdżką i

odsłonił wszystkie rolety.

   - Przyzwyczaiłam się już do ciemności – powiedziała i spojrzała z ukosa na wuja.

   - Nic mnie to nie obchodzi, kiedy ja jestem ma być jasno i przytulnie. – odparł z ignorancją – David! Chodź tu szybko muszę wam coś przekazać.

   - Potter wylatuje ze szkoły! – zawołał radośnie i popatrzy na Albusa z nadzieją że ten przytaknie.

   - Dlaczego tak go nie lubisz? – spytał

   - Bo… Bo…

   - Bo to on w pierwszym roku został szukającym w drużynie, a biedny David nawet nie ma gdzie latać – dokończyła siostra i uśmiechnęła się szczerze.

   - Zamknij się – warknął i usiadł na szafce.

   - No to może w tym roku, zostaniesz przyjęty do drużyny.

   - Ale jak to? – spytali bliźniaki równocześnie.

   - Wraz z nauczycielami i innymi czarodziejami z waszego roku,

uzgodniliśmy że odtąd będziecie uczyć się w Hogwarcie.

   - Dobre! O boże zawsze umiałeś nas rozśmieszyć – zaśmiała się Alice i oparła się o stolik. Albus spojrzał na nią znad szkiełek i uśmiechnął się smutno.

   - Ty mówisz serio prawda? – spytał David przestając się śmiać

   - Tak. Mówię serio.

   - A co będzie z naszą nauką? Wiesz że jesteśmy rok do przodu! A domy? W którym domu będziemy? – zaczęła zadawać pytanie jak opętana dziewczyna.

   - Omówiłem już to z nauczycielami. Oczywiście będziecie razem ze swoim rocznikiem i tak dalej, ale nauczyciele będą zadawali wam trudniejsze pytania do waszego poziomu. A domy, no cóż przecież przywiozłem do was Tiarę Przydziału, pamiętacie? Alice jak pamiętam

jesteś w…

   - W Slytherinie – dokończyła i uśmiechnęła się blado.

   - A ty David w Gryffindorze, więc nie masz powodu do niezadowolenia.  – dokończył i skierował się w stronę kominka.

   - Wujku, powiedz proszę że żartujesz. Nie chcę być w tym samym domu wraz z Potterem! – wrzasnął i kopnął w drzwi.

   - Ciebie ciężko zadowolić. A ty Alice,  jak reagujesz na moją wypowiedź? – ignorując Davida spytał dziewczynę.

   - No cóż, nie jestem szczęśliwa że będę w domu z Malfoyem i Parkinson ale mam Agnes. – podsumowała i uśmiechnęła się.

   - Bierz przykład z siostry – odparł dyrektor i zniknął w smudze światła.

   - Jak dobrze pamiętam masz słabość do blondynów. – powiedział po chwili chłopak.

   - No dalej mam, ale co z tego?

   - Malfoy jest blondynem jak dobrze pamiętam…

   - Hmmm… Masz rację. Przefarbuję go na bruneta – odparła i po chwili w całym domu można było usłyszeć śmiech rodzeństwa. 

~~~

Mam nadzieję że moja historia z innej strony HP was zaciekawi :D Myślę że rozdziały będą ukazywały się raz na tydzień ^^ Miłej lektury ~Alice